Mijn leven is niet begonnen vanuit vanzelfsprekende veiligheid, rust en vertrouwen. Al
op jonge leeftijd leerde ik wat spanning, angst, afwijzing en onbegrip met een mens
kunnen doen. Waar een kind normaal gesproken mag groeien in geborgenheid, leerde ik
vooral alert zijn. Ik voelde mij vaak niet gezien, niet gehoord en niet begrepen.
Thuis was er onrust. Op school voelde ik mij niet altijd welkom. In systemen en
hulpverlening werd er vaak óver mij gesproken, maar te weinig mét mij. Ik heb ervaren
hoe het is wanneer volwassenen, instanties en omstandigheden bepalen waar je naartoe
moet, terwijl niemand echt vraagt wat er vanbinnen met je gebeurt. Daardoor groeide ik
op met een diepe behoefte aan één ding: veiligheid.
Ik heb periodes gekend waarin ik geen vaste plek had, waarin ik mij verplaatst voelde
van de ene omgeving naar de andere. Ik zocht naar erkenning, naar liefde, naar iemand
die zei: “Jij mag er zijn.” Die zoektocht bracht mij langs pijnlijke
lessen, verkeerde keuzes, teleurstellingen en momenten waarop ik mezelf volledig kwijt
was.
Maar juist doordat ik zo diep heb gezeten, ben ik gaan begrijpen wat mensen nodig
hebben wanneer ze vastlopen. Niet altijd een oordeel. Niet altijd een
standaardoplossing. Maar iemand die luistert. Iemand die naast je blijft staan. Iemand
die helpt om weer overzicht, rust en richting te vinden.
Er zijn in mijn leven ook momenten geweest die mij opnieuw kracht gaven. Momenten
waarop iemand mij wél verantwoordelijkheid gaf. Waar ik voelde: ik kan iets, ik ben
niet waardeloos, ik heb betekenis. Die momenten hebben mij gevormd. Ze lieten mij zien
dat een mens niet alleen bepaald wordt door wat hem is overkomen, maar ook door wat hij
besluit ermee te doen.
Vandaag kies ik ervoor om mijn verhaal niet alleen als verleden te zien, maar als
fundament. Alles wat ik heb meegemaakt, heeft mij gevoelig gemaakt voor mensen die
vastlopen in stress, relaties, werk, familie, verlies, onbegrip of levenskeuzes. Ik
herken de blik van iemand die moe is van vechten. Ik herken de verwarring van iemand
die niet meer weet welke kant hij op moet. Ik herken het gevoel dat je sterk moet zijn,
terwijl je vanbinnen eigenlijk op bent.
Daarom wil ik mensen helpen. Niet vanuit een perfecte theorie, maar vanuit echte
levenservaring. Ik weet wat het is om te vallen, te zoeken, opnieuw te beginnen en toch
door te gaan. Ik geloof dat ieder mens een innerlijk kompas heeft, maar dat dit kompas
soms bedolven raakt onder pijn, verwachtingen, angst, schuldgevoel of druk van buitenaf.
Mijn missie is om mensen te helpen terug te keren naar hun eigen richting. Naar
helderheid. Naar rust. Naar keuzes die kloppen met wie ze werkelijk zijn.
Ik ben geen mens geworden zonder littekens. Maar ik ben wel iemand geworden die geleerd
heeft dat littekens ook richting kunnen geven. Wat ooit begon als overleven, wil ik nu
inzetten om anderen te begeleiden. Niet door boven iemand te staan, maar door naast
iemand te lopen.
Want soms heeft iemand geen oordeel nodig, maar een spiegel. Geen druk, maar richting.
Geen perfecte oplossing, maar iemand die helpt om de eerste stap weer te zetten.
Dat is waar ik nu voor sta: mensen begeleiden van chaos naar overzicht, van overleven
naar leven, en van vastzitten naar leven vanuit je eigen kompas.